Waarom economische onrust de vraag naar CFO’s, CEO’s en interim leiders juist vergroot
De wereldeconomie bevindt zich in een fase waarin onzekerheid eerder regel dan uitzondering is. Geopolitieke spanningen, handelsconflicten, stijgende kapitaalkosten en technologische disruptie zorgen voor een economische omgeving die minder voorspelbaar is dan in lange tijd het geval was. Voor bestuurders en aandeelhouders betekent dit dat strategische beslissingen steeds vaker moeten worden genomen in een context waarin de uitkomst niet volledig te overzien is.
In zulke omstandigheden reageren organisaties traditioneel voorzichtig op de arbeidsmarkt voor senior executives. Permanente benoemingen worden soms uitgesteld, selectieprocessen duren langer en investeringsbeslissingen worden nog eens tegen het licht gehouden. Dat beeld is ook nu zichtbaar.
Maar onder deze voorzichtigheid voltrekt zich een andere ontwikkeling die minder zichtbaar is: de structurele vraag naar sterk leiderschap neemt juist toe.
Wanneer markten complexer worden, verschuift de rol van executives van operationeel management naar strategische navigatie. Organisaties hebben leiders nodig die niet alleen een bedrijf kunnen runnen, maar ook richting kunnen geven in een wereld waarin geopolitiek, technologie en kapitaalmarkten steeds meer met elkaar verweven raken. In plaats van stabiliteit te managen moeten executives steeds vaker onzekerheid managen.
Die ontwikkeling is duidelijk zichtbaar in senior finance rollen. De moderne CFO is allang niet meer uitsluitend verantwoordelijk voor rapportage en financiële controle. In veel organisaties fungeert de CFO steeds nadrukkelijker als strategisch kompas van de onderneming. Investeringen, kapitaalstructuren, internationale risico’s en transformatietrajecten komen steeds vaker samen in de financiële functie.
Vooral binnen private equity-gedreven bedrijven, familiebedrijven en snelgroeiende ondernemingen is deze rol cruciaal. Daar wordt van CFO’s en Finance Directors verwacht dat zij niet alleen financiële discipline brengen, maar ook actief bijdragen aan waardecreatie en strategische besluitvorming.
Tegelijkertijd verandert ook de vraag naar leiders in senior general management rollen. CEO’s, Managing Directors en business leaders worden steeds vaker geselecteerd op hun vermogen om organisaties door onzekerheid en verandering te leiden. Waar in stabielere economische tijden operationele executie vaak centraal stond, zoeken ondernemingen vandaag de dag leiders met een uitgesproken ondernemend profiel. Bestuurders die koers kunnen houden wanneer omstandigheden veranderen, die strategische keuzes durven maken en organisaties wendbaar houden.
Vooral in middelgrote ondernemingen en private equity portfolio-bedrijven wordt deze ontwikkeling zichtbaar. Daar ligt de verantwoordelijkheid voor strategische richting, operationele prestaties en organisatorische verandering vaak in dezelfde handen. De lat voor senior leiderschap komt daardoor steeds hoger te liggen.
Naast deze ontwikkelingen in permanente benoemingen voltrekt zich in de interimmarkt een ander, minder zichtbaar proces. Hoewel het soms lijkt alsof organisaties terughoudender zijn met het inhuren van interim executives, ontstaat tegelijkertijd een groeiende latente vraag.
Veel organisaties stellen strategische projecten tijdelijk uit. Niet omdat ze minder belangrijk zijn geworden, maar omdat het moment nog onzeker voelt. Digitaliseringsprogramma’s, ERP-implementaties, reorganisaties, integraties na overnames en transformatietrajecten blijven noodzakelijk, maar worden soms vooruitgeschoven totdat er meer duidelijkheid ontstaat over economische vooruitzichten.
In de praktijk leidt dit tot een fenomeen dat steeds vaker in de markt wordt benoemd: een stuwmeer van interim opdrachten dat zich langzaam opbouwt. Projecten verdwijnen niet, maar worden tijdelijk geparkeerd. Zodra organisaties weer meer vertrouwen krijgen in de economische richting, kan deze opgebouwde vraag relatief snel naar de markt komen.
Daarmee verandert ook de rol van interim management. Interim executives worden steeds vaker ingezet voor specifieke strategische opdrachten — transformaties, herstructureringen, integraties of digitale veranderprogramma’s. In plaats van tijdelijke vervanging vormen zij steeds vaker een flexibele schil rond het management van organisaties.
De executive arbeidsmarkt beweegt traditioneel met enige vertraging ten opzichte van de economische cyclus. Perioden van terughoudendheid worden vaak gevolgd door een versnelling zodra organisaties hun uitgestelde strategische initiatieven alsnog moeten uitvoeren.
Juist daarom is de conclusie misschien paradoxaal. In een wereld waarin economische en geopolitieke onzekerheid structureel lijkt toe te nemen, wordt leiderschap niet minder belangrijk maar juist schaarser en waardevoller.
Voor organisaties betekent dit dat het aantrekken van de juiste leiders — permanent of interim — steeds vaker een strategische factor wordt in het vermogen om door economische volatiliteit te navigeren.
